DE GESCHIEDENIS VAN MIT’s SCHAAMTELOZE ONDERDRUKKING VAN KOUDE KERNFUSIE

Door: Hank Mills en Sterling D. Allan
Pure Energy Systems News

27 december 2011

Vertaling: Paul Harmans

Bron: http://pesn.com/2011/12/27/9601994_History_of_MITs_Blatant_Suppression_of_Cold_Fusion


Een verbazingwekkend verslag, geschreven door wijlen Eugene Mallove, beschrijft nauwkeurig de inspanningen van professoren, onderzoekers en zelfs de voormalige directeur van het Massachusetts Institute of Technology (MIT), om koste wat het kost koude kernfusie de kop in te drukken. Als je nog enige twijfel hebt of Pons en Fleischmann vijanden hadden die wanhopig trachtten hen in diskrediet te brengen, dan zal dit artikel die twijfel doen verdwijnen!


Dr. Eugene Mallove

Vanwege het feit dat commercieel gereed zijnde koude kernfusie technologieën bestaan, zoals Andrea Rossi's E-Cat Energy Catalyzer), en kilowatts vermogen produceren, ben ik niet zo geïnteresseerd in voorgaande systemen van jaren geleden die slechts enkele watts (of minder) produceerden. Ik ben echter wel zeer geïnteresseerd in de gebeurtenissen die plaatsvonden onmiddellijk na de geboorte van de koude kernfusie in 1989, toen Pons en Fleischmann het bestaan van hun technologie aan de wereld bekend maakten. Ondanks dat koude kernfusiesystemen in die tijd nog niet rijp voor de verkoop waren, bewezen ze dat het effect echt was - een feit waarvan de gevestigde orde niet wilde dat het publiek dat te weten zou komen.


Stanley Pons en Martin Fleischmann

Onmiddellijk nadat de aankondiging was gedaan, zette de ‘gevestigde’ wetenschappelijke gemeenschap de aanval in. Wijlen Eugene Mallove bevond zich er middenin, hij was werkzaam op de nieuwsafdeling van het MIT, voordat hij ontslag nam als protest op het wangedrag van het instituut. In een befaamd artikel voor het Infinite Energy Magazine beschrijft Mallove nauwkeurig wat er plaatsvond en wat leidde tot het indienen van zijn ontslag en de diepte van de haat die vele professoren aan het MIT voelden voor Pons and Fleischmann’s werk. Het artikel was getiteld: 'MIT and Cold Fusion: A Special Report' (MIT en Koude Kernfusie: Een Buitengewoon Verslag) en doet ook verslag van hoe het repliceren van het experiment door het Plasma Fusion Center van het instituut positieve resultaten opleverde, hoe, tenminste twee maal, de gegevens van het experiment werden aangepast door onbekende personen en hoe de hete kernfusiewetenschappers die belast waren met de testen, teveel bevooroordeeld waren om eerlijk onderzoek te doen.

Het artikel is het meest gedetailleerde, gedocumenteerde stuk dat ik ooit heb gezien aangaande de eerste jaren van de oorlog tegen koude kernfusie. Als je denkt dat de onderdrukking waarmee Pons en Fleischmann te maken hadden boosaardig was, dan heb je nog geen idee hoe het werkelijk was, totdat je dit artikel hebt gelezen.

Om te beginnen, zij die belast waren met het repliceren waren leden van het MIT Plasma Fusion Center. Hun werk aan de hete kernfusie Tokamak zorgde voor vele miljoenen dollars aan fondsgelden van de overheid aan de universiteit en dat geld zorgde voor het zekerstellen van hun baan. Als koude kernfusie geaccepteerd zou worden als een echt fenomeen, zou dat ervoor kunnen zorgen dat onderzoek naar hete kernfusie waardeloos zou worden.


Tokamak hete kernfusie reactor, een prototype, nog verre van een praktisch apparaat,
mogelijk pas in 2030(!) werkelijkheid

De volksvertegenwoordigers in Washington DC konden zich wel eens gaan afvragen waarom de belastingbetalers de constructie van gigantische reactoren moeten betalen waarmee geëxperimenteerd wordt met hete kernfusiereacties die radioactief afval produceren en een dodelijke hoeveelheid straling, als in tegenstelling koude kernfusieonderzoek slechts een fractie van die fondsen nodig heeft en daarbij ook nog eens geen afval en heel weinig straling oplevert.

Volgens de opvattingen van de MIT professoren, zoals die van rector Ronald R. Parker van het MIT Plasma Fusion Center, zou die vraag bij hen die betalen voor hun banen nooit toegestaan mogen worden. Dus bij de poging onderzoek naar koude kernfusie als onbelangrijk af te schilderen, zou niemand het serieus nemen en dus grepen de leden van zijn afdeling (inclusief wetenschappers van andere afdelingen) elke gelegenheid aan om Pons en Fleischmann aan te vallen. Bijvoorbeeld, neem in overweging hoe…

* …door het Plasma Fusion Center een begrafenisparty of ‘Dodenwake voor Koude Kernfusie’ werd gehouden voordat hun replicatietesten van de Pons en Fleischmann’s setup voltooid waren. Ze hielden nog zo’n party nadat ze klaar waren met hun testen.


Een begrafenis party of wake om koude kernfusie te bespotten werd gehouden door bevooroordeelde hete kernfusiewetenschappers aan het MIT voordat ze klaar waren met de experimenten om de resultaten van Pons en Fleischmann te repliceren!

* …koffiemokken die koude kernfusie kleineerden werden uitgedeeld door Ron Parker, het hoofd van de hete kernfusieonderzoeksgroep, waarvan werd verwacht dat hij serieus onderzoek zou doen om vast te stellen dat koude kernfusie realiteit was of niet. De opdruk op de mokken was ‘The Utah University: Department of Fusion Confusion’ en hadden op de achterkant spottende instructies voor koude kernfusie.

* …Ron Parker tijdens een viering van de dood van de koude kernfusie de testresultaten gebruikte om koude kernfusie in diskrediet te brengen. Eugene Mallove verklaart dat Parker (nadat er bewijs was gezien in het voordeel van koude kernfusie) beweerde dat de gegevens van de MIT replicatie ‘waardeloos’ waren.

* …bestudering van de gegevens van de replicatie van MIT duidelijk bewijs tonen van geknoei. In feite tonen de correcte gegevens een hittetoename (overunity, meer output- dan input-energie). Toch werd het gebruikt om koude kernfusie voor jaren in diskrediet te brengen.

* ...de voormalige directeur van het MIT, Charles Vest, weigerde een onderzoek in te stellen naar hoe het Plasma Fusion Center was omgegaan met de replicatie en hun duidelijk onwetenschappelijke gedrag - zoals een party op de dood van iets, in plaats van onbevooroordeeld onderzoek daarnaar te doen. Wat het nog erger maakt, jaren later nam hij deel aan een verslag van het ministerie van energie waarin hij beweerde dat koude kernfusie het niet waard is om onderzoeksfondsen aan te verstrekken, dat hete kernfusie miljoenen extra dollars waard is en dat zoiets een ‘koopje’ is.

* …belangenverstrengeling vanaf het prille begin werd genegeerd. Bijvoorbeeld, zij (hete kernfusie wetenschappers) die de sterkste behoefte hadden dat bewezen zou worden dat koude kernfusie niet werkte, de taak kregen toebedeeld het effect te repliceren. Dat zou hetzelfde zijn als een tabakproducent de opdracht geven een onderzoek naar longkanker te doen, of de houtindustrie de taak geven om de bruikbaarheid van industriële hennep vast te stellen. Wat de hete kernfusiewetenschappers gingen zeggen was duidelijk!

* …sommige wetenschappers zo kortzichtig waren dat ze beweerden dat als koude kernfusie echt was, Pons en Fleischmann dood hadden moeten zijn vanwege de vrijgekomen straling. Als toevoeging gingen sommige wetenschappers zover hen persoonlijk aan te vallen. In één geval beweerde een wetenschapper dat zelfs als duizend tests toegenomen hitte toonden, deze resultaten Pons en Fleischmann niet van blaam zouden zuiveren.

Wellicht één van de meest interessante aspecten van het artikel is hoe Ronald R. Parker en Ronald G. Ballinger in 1989 een telefoongesprek hadden met Nick Tate van de krant de Boston Herald. Ze spraken met hem over een mogelijk verhaal over koude kernfusie, hopende dat hij een vernietigend artikel zou schrijven. Tijdens hun conversatie, welke staat uitgeschreven in het artikel, gebruikte Parker het woord fraude bij de beschrijving van hun (Pons en Fleischmann’s) werk. Hij sprak tevens over hoe hij een andere ‘vloek’ tegen koude kernfusie met Bob Bazel, een journalist van NBC, wilde opzetten.


Ronald R. Parker
klik op de foto voor meer info

Toen Tate op 1 mei in de Boston Herald meldde dat de MIT wetenschappers het werk van Pons en Fleischmann een ‘mogelijke fraude’ hadden genoemd en ‘derderangs wetenschap’, werden Pons en Fleischmann op de bijeenkomst van de American Physical Society boosaardig aangevallen. In een terugblikkend artikel, geschreven in 1991, verklaart Tate: ‘Sommigen zeggen dat deze commentaren de toon zetten voor de landelijke kritiek die volgde op het Utah-werk.’

Ondertussen, terwijl Tate’s artikel in de Boston Herald onthult dat Parker Pons’ en Fleischmann’s werk als ‘mogelijke fraude’ en ‘derderangs wetenschap’ had betiteld, haastte Parker zich om te ontkennen dat hij dergelijke verklaringen had geuit. Mogelijk realiseerde hij zich dat hij in zijn haast om koude kernfusie in diskrediet te brengen, hij te ver was gegaan en zich van kwaadsprekerij had bediend. In een poging mogelijke legale repercussies te voorkomen, ontkende Parker in een media-advies van het MIT News Office specifiek dat hij gedurende het telefoongesprek met Tate dergelijke beweringen had gedaan. Tate had het telefoongesprek echter opgenomen en had daarom keihard bewijs dat Parker die beweringen wel had geuit. Jaren later stond Tate Eugene Mallove toe de opname te beluisteren, welke de waarheid onthulde van wat werkelijk was gezegd. Maar het was te laat, de schade aan de reputatie van de koude kernfusie was al geschied.

Kort samengevat schildert Mallove’s artikel een vernietigend plaatje van de MIT wetenschappers en professoren die vastbesloten de koude kernfusie in diskrediet brachten. Uit wanhoop het hete kernfusieonderzoek te beschermen, gingen ze zelfs zo ver regelrechte leugens te vertellen, gegevens aan te passen, karaktermoord te plegen, feestjes te organiseren waarop de ‘dood’ van de koude kernfusie werd gevierd en trachtte men journalisten te beïnvloeden om vernietigende artikelen te schrijven waarin het werk van Pons en Fleischman voor het publieke oog werd verworpen. Daarna wendde de leiding van het MIT zich af en negeerde het wangedrag en het in potentie criminele gedrag, zelfs toen zij daar specifiek op werden gewezen. Jaren later gingen deze personen (werkend op andere posities, nu bij het ministerie van energie en het ministerie van defensie) continue door met het promoten van het idee dat koude kernfusie ‘onzin’ was.

Als je de WAARHEID wilt weten waarom het meer dan twintig jaar heeft geduurd voordat commercieel verkoopbare koude kernfusie kon worden ontwikkeld, dan moet je dat artikel lezen. Het is een tragedie van niet te meten proporties dat een instituut als het MIT dergelijk misplaatst gedrag toestaat. Iedereen die erbij betrokken is heeft bloed aan zijn handen van al die mensen die op deze planeet zijn gestorven vanwege de onderdrukking van deze technologie. Vanwege hun onderdrukking van koude kernfusie zijn letterlijk kinderen onnodig dood gegaan, miljoenen hebben geleden aan uitdroging vanwege een gebrek aan schoon water, het milieu is verwoest en de wereldwijde economie is bijna geruïneerd.

Als de onderdrukking van koude kernfusie door het MIT niet had plaatsgevonden, dan hadden we vandaag de dag waarschijnlijk geen energiecrisis gezien!

En dit is nog maar één van de vele van dergelijke verhalen over de onderdrukkingssaga van 1989.

De onderdrukking van toen heeft een fenomenaal uithoudingsvermogen vanwege de hersenspoeling die verkondigt dat ‘koude kernfusie’ ‘junkwetenschap’ is, om het even hoeveel duizenden replica’s er wereldwijd zijn, waarvan enkele significante vooruitgang hebben geboekt om op de markt te komen en waarbij de E-Cat in feite al sinds 28 oktober van dit jaar (2011) met een 1MW unit op de markt is. Vandaar dat het moeilijk in te schatten is of mensen die Andrea Rossi’s E-Cat aanvallen dat doen vanwege die hersenspoeling, of als een hedendaagse desinformatieagent, of omdat ze wetenschappelijk iets te verliezen hebben.

Gelukkig gaat Andrea Rossi door, ondanks deze negatieve tendens.

Een paar personen binnen de gevestigde orde komen tot een andere mening en worden wakker voor de realiteit van koude kernfusie, zoals NASA’s Dennis Bushnell, die beweert dat koude kernfusie de meest belovende alternatieve energietechnologie op de planeet is. Echter, om het hete kernfusieonderzoek te beschermen, de status-quo te beschermen en om het publiek ervan te weerhouden zich te realiseren hoe de wetenschappelijke gemeenschap koude kernfusie onderdrukte, noemt hij het fenomeen LENR (Low Energy Nuclear Reactions). Als toevoeging daarop beweert hij dat er geen fusie in koude kernfusie plaatsvindt, met de bedoeling de technologie meer alledaags te maken en meer acceptabel.


Dennis Bushnell

Er waren in 1989 vijanden van de mensheid die de verspreiding van koude kernfusie wilden tegenhouden en vandaag de dag zijn er nog steeds van dergelijke vijanden. Door te lezen hoe koude kernfusieonderzoek vanaf het prille begin werd aangevallen kan dat ons helpen om klaar te staan voor de aanvallen van hen in de toekomst.

We kunnen de hebzuchtige, egoïstische en machtswellustige monsters en hun ontelbare hielenlikkers de koude kernfusie niet nog eens twintig jaar laten onderdrukken. Er staan teveel levens op het spel. Beter gezegd, de toekomst van onze beschaving staat op het spel.

De link naar het originele artikel van Eugene Mallove:
http://www.infinite-energy.com/images/pdfs/mitcfreport.pdf

*******



Ronald Ballinger
klik op de foto voor meer info

MIT professor Ronald George Ballinger is houder van het eeuwigdurend record op het maken van een domme bewering aangaande koude kernfusie. Hij schreef in 1991: ‘Het kan me niet schelen als er duizend andere onderzoeken worden gedaan waarbij extra hitte (overunity) wordt aangetoond. Deze resultaten mogen dan allemaal juist zijn, maar het zou een belediging voor deze wetenschappers zijn hen te verbinden met Pons en Fleischmann.’

*******


Op 19 september 1991 verscheen dr. Eugene Mallove in de Massachusetts kabelshow ‘Topics’ (met gastheer Phil Gallagher) om de verwachtingen van koude kernfusie te bespreken:


TERUG NAAR PAGINA ARTIKELEN

HOME